Ε ρ ω τ ι κ ό 1.

Ε ρ ω τ ι κ ό 1.

Μία νύχτα ήθελα σαν τότε εκείνη που έπεφτε η βροχή και γκρέμισες τα πάντα για μένα χωρίς να σκέφτεσαι το πώς και το γιατί. Μπορέσαμε και ακροβατήσαμε πάνω σε κινούμενα πεζοδρόμια, παραμερίσαμε φυλλώματα, λουστήκαμε το τσιμεντένιο νερό, χωθήκαμε ο ένας μέσα στον άλλον και φωλιάσαμε για τα καλά, αλλά δεν πείραζε. Να ήταν η δυνατή μουσική που ακουγόταν από μακριά αυτό που μας έφερε πίσω στην Αθήνα; Ιπτάμενοι εραστές του διαστήματος, τι θέλαμε και προσγειωθήκαμε; Καλύτερα να μέναμε χαμένοι εκεί πάνω, με μόνη τροφή τα κλεμμένα λάφυρα που ανακαλύπτει κανείς σε άγνωστους πλανήτες και για τη δίψα την υγρασία από το στόμα σου. Με το που πατήσαμε το πόδι μας στη γη, άρχισε πάλι να τρεμοπαίζει και τα βήματα έγιναν ασταθή. Σε θέλω αρκετά; με ρώτησες. Με καταλαβαίνεις πολύ; σε ρώτησα. Έτσι ξεκίνησαν οι ερωταπαντήσεις και τα αυτοκίνητα άρχισαν να κορνάρουν και εμείς να τα ακούμε ενώ εκεί πάνω στη απέραντη σιωπή μουσική ήταν η φωνή σου. Μου εξηγείς; αναρωτήθηκα και κοίταξα ψηλά τον προηγούμενο προορισμό μας ζητώντας απάντηση, αλλά εσύ νόμιζες ότι το έλεγα σε σένα, σαν μία απόφαση να είχε ληφθεί ήδη. Με παρεξήγησες πολλές φορές, αλλά αυτή πρέπει να ήταν η πρώτη. Να σου εξηγούσα εγώ τώρα, γιατί αυτή η απάντηση που περίμενα δεν ήρθε ποτέ και αναγκάστηκα να το καταλάβω μόνη μου. Τα κατάφερα αρκετά καλά, αλλά τι νόημα έχει να τα λέω στο πάπλωμα που αγκαλιάζω κάθε νύχτα; Να μη μου πεις ψέματα μόνο, να μη μου πεις αλήθεια αν αυτή είναι ότι δεν θυμάσαι. Εμένα, τα αστέρια, εκείνη την πυροδότηση. Μια νύχτα ήθελα σαν τότε εκείνη…